Toda a información que manexa un ordenador está escrita nalgún dos seus dispositivos de almacenamento mediante 0 e 1. Para poder manexala con maior facilidade se atopa agrupada en fragmentos independentes.
- Conxuntos de instruccións de cómo facer tarefas específicas (programas)
- Conxuntos de instruccións de cómo utilizar os dispositivos fisicos ou partes do hardware (drivers)
- Textos
- Imaxes
- Sons
- Etc.
Cada un destes fragmentos independentes constitúe un documento ou arquivo, e posúe un nome para identificalo e un sufixo chamado extensión que está composto por un punto e tres caracteres e lle permite o ordenador saber a clase de arquivo do que se trata.
Cada unha das unidades de almacenamento ás que ten acceso o ordenador xa sexan discos duros, disquetes, CD-ROM,etc. tamén posúe un nome que a identifica composto por unha letra do alfabeto seguida de dous puntos.
- A: e B: (estan reseibadas para as disketeras).
- C: (é o identificador mais comunmente utilizado para referirse ao disco duro)
- D:, E:, F: e as restantes letras utilizanse para discos duros secundarios, lectores e grabadoras de CD.
Dado que o número de arquivos contido nunha unidade pode rondar os 200.000 resulta imprescindible organizalos dalgún xeito eficaz. Para isto, é posible situar varios arquivos xuntos dentro dun mesmo espacio ou contedor chamado cartafol ou directorio.
Ao ir situando arquivos e novos directorios (subdirectorios) dentro dos directorios, o conxunto da información vai estruturándose de xeito xerárquico en forma de árbore. O primeiro elemento da estrutura en árbore chámase directorio raíz e normalmente correspondese cunha unidade de almacenamento.
Para atopar un determinado documento do ordenador será necesario polo tanto, desprazarse a través dunha serie de carpetas e subcarpetas ata o lugar exacto onde estea situado. A forma de indicar dito camiño a través do ordenador é escribindo a ruta que é necesario percorrer dende o directorio raíz ata o documento do seguinte xeito:
